Bij onbehandeld chronisch glaucoom zal de patiënt pas iets merken, wanneer de ziekte reeds ver gevorderd is en er een aanzienlijke beperking van het perifeer gezichtsveld is ontstaan, of wanneer de centrale gezichtsscherpte is aangetast. Het gezichtsveld is de ruimte die men overziet, wanneer men recht voor zich uit kijkt. Met het perifeer gezichtsveld kan men zich oriënteren en het centraal gezichtsveld laat ons toe te lezen, te schrijven enz.

Aanvankelijk vallen slechts kleine gedeelten van het gezichtsveld uit. Dit "uitvallen" kan enkel ontdekt worden door een gecomputeriseerd gezichtsveldonderzoek, dat nauwkeurige vergelijkingen mogelijk maakt. Later raakt het gezichtsveld verder beperkt en wordt dit ook voor de patiënt merkbaar, wat het best verduidelijkt wordt in figuren 6 en 7, die een toenemende beperking van het gezichtsveld aan één oog tonen.

Is het perifeer gezichtsveld van beide ogen beperkt, dan raakt de patiënt visueel duidelijk gehandicapt. Nog later wordt ook de centrale gezichtsscherpte aangetast, zodat de patiënt niet meer kan lezen, T.V.-kijken, enz. In een verder stadium gaat het gezichtsvermogen geheel verloren en treedt definitieve blindheid in. Deze toestand is dan niet meer voor verbetering vatbaar.